Groepsartikelen

Met een halve opleiding maatschappelijk werk de binnenvaart in en dan via de installatietechniek twaalf jaar later weer terug naar het welzijnswerk. Momenteel heeft Brigitta zelfs een eigen praktijk voor eigentijds maatschappelijk werk. Hoezo geen weg te lang en geen last te zwaar?



Je hebt een kronkelende arbeidsweg achter de rug, vertel daar eens over
Op mijn zeventiende begon ik met jeugdige overmoed aan de opleiding maatschappelijk werk. Het was de tijd van de democratisering in het onderwijs, alles mocht, niets moest. Dat heb ik acht maanden volgehouden, toen ben ik vertrokken. Ik heb daar niets aan gemist, maar er ook niets van geleerd. Vervolgens had ik een baantje hier, een baantje daar, totdat ik in de binnenvaart belandde. Zo bevoer ik ineens de Nederlandse wateren met veevoer aan boord. Van daaruit was de stap naar een technisch vak klein en werd ik installatiemonteur.

Hoe ben je dan vervolgens toch weer terechtgekomen bij het welzijnswerk?
Ik kwam eigenlijk weer terecht in het welzijnswerk doordat ik installatiemonteur was. Ik kwam natuurlijk veel bij mensen thuis voor reparaties en terwijl ik repareerde, stortten deze mensen hun hart bij me uit. Veel mensen hadden erg veel verdriet gekend en vonden dan toch de 'leefkracht' om door te gaan. Dat vond en vind ik nog steeds prachtig en ontroerend. Ik dacht dan vaak, wat doe ik hier in vredesnaam, ik kan veel meer dan dit. Wat erin zit moet eruit blijkbaar, want op mijn 29ste ging ik alsnog de studie maatschappelijk werk en dienstverlening doen. Dit keer wel met resultaat. In het afstudeerjaar deed ik daar ook nog een opleiding NLP bij.

“Terwijl ik repareerde, stortten de mensen hun hart bij me uit”

Hoe was de omschakeling in het werken daarna?
Dat was een enorme schok! Ik ging van een mannenberoep naar een vrouwenberoep en ik snapte echt niets van van die vrouwelijke communicatie! Ik was gewend heel direct en duidelijk te zijn en dat was ineens heel anders. Ook was ik gewend een product te leveren met een duidelijk begin en eind en dat was in het welzijnswerk ook totaal anders.

Maar toch vond je het blijkbaar wél leuk genoeg om te blijven deze keer
Het is leuk om te werken op het snijvlak van psychosociale zorg en praktische hulp. Daarbij is het ontzettend dankbaar werk. Mensen denken vaak dat ze iets niet kunnen of weten en daar kun jij dan iets aan doen. Met hele kleine ingrepen kun je een groot verschil maken. Ik ben een fervent aanhanger van de eigen-kracht-theorie en denk dat de meeste mensen diep van binnen heel goed weten wat ze willen. Dat moet jij dan van het onbewuste naar het bewuste brengen.



Waarom maakte je uiteindelijk de overstap naar een vrijgevestigde praktijk?
Ik had een leuke nieuwe baan bemachtigd, mijn oude baan opgezegd, maar het nieuwe contract nog niet ondertekend. Toen werd ik op mijn laatste (!) werkdag in mei 2009 door een vrachtauto geramd. Ik liep een whiplash op. Ik ben alsnog met de nieuwe baan begonnen, maar dat ging natuurlijk helemaal niet, ik kon zelfs nauwelijks voor mijn kind zorgen. Voor het eerst van mijn leven kwam ik in de WW. Dat vond ik verschrikkelijk. Tijdens die periode raakte ik in gesprek met iemand die ging werken in het toen nog op te zetten Centrum QI voor training, therapie, beweging en coaching. Ik besloot daar ook een ruimte te huren.

Hoe beviel het ondernemersbestaan?
De overstap naar vrijgevestigd was niet misselijk. Het was zeg maar de tweede cultuurshock in mijn leven qua arbeidsomgeving. Opeens was ik ondernemer, dat vroeg totaal andere vaardigheden van me. Alleen al die voorwaarden waar ik voor de beroepsvereniging aan moest voldoen! Het is heel anders als je opeens zelf moet zorgen voor brood op de plank. Dat ging uiteraard dus ook niet zonder slag of stoot. Gelukkig waren er veel mensen die me bijstonden met raad en daad.

“De overstap naar vrijgevestigd werk was de tweede cultuurshock qua arbeidsomgeving”

Het afgelopen jaar werd ik ineens lid van Linkedin, schreef ik blogs en zelfs tweets. Daarnaast moest ik uiteraard acquisitievaardigheden verwerven. Ik heb mijn eigen kracht onderschat en mezelf vaak verbaasd over mijn moed het afgelopen jaar. Als alleenzorgende ouder van een jong kind moet ik heel scherp mijn prioriteiten stellen. Het heeft even geduurd voordat ik dat kon, in het begin had ik erg de neiging om tot ’s avonds laat door te werken.

Hoe gaat het nu met je praktijk en met jezelf als ondernemer?
Ik ben heel blij dat ik deze stap heb gemaakt en ben blijven doorzetten. Ik doe nu echt waar mijn hart ligt. Ik behandel vooral problemen die te maken hebben met verliesverwerking in de breedste zin van het woord. Ik heb nu eenmaal een passie voor de eigen kracht van mensen, voor hun overlevingsdrang. Mijn missie is dan ook om mijn klanten perspectieven en hoop terug te brengen. Ik kan nu meer gericht zijn op service, ik ben flexibeler met mijn werktijden, ik leg aanzienlijk meer huisbezoeken af en ik denk meer na over de behoeften van mijn doelgroep.


Heeft het ondernemersbestaan jou veranderd als persoon?
Persoonlijk ervaar ik ondernemerschap als buitengewoon stimulerend voor mijn creativiteit. Er zijn, zeker in het begin, ontzettend veel moeilijkheden op te lossen en ik ben degene die de keuzes moet maken. Ik ben ook wel wat brutaler geworden in hulp vragen én mezelf aanbieden. Immers, nee heb je, ja kun je krijgen. Ik heb er een dikkere huid van gekregen en bekijk dingen wat zakelijker. Als het niet linksom kan, dan kan het misschien wel rechtsom.

“Ik heb mezelf heel vaak verbaasd over mijn moed het afgelopen jaar”

Wat ligt er verder nog op je route en welke wensen heb je?
Ik wil me nog verder gaan bekwamen in verliesverwerking door middel van een aantal specialistische opleidingen. Ik heb het idee dat dat absoluut mijn pad is, ik weet niet precies waarom. Daarbij hoop ik dat mijn praktijk binnenkort vier dagen in de week fulltime kan draaien, dan hou ik ook nog wat tijd over voor mezelf en mijn kind. Het fijnste zou uiteraard zijn als mensen via mond-tot-mond reclame bij Tijdmaat terechtkomen. Betere reclame bestaat immers niet.

http://www.tijdmaat.nl